Filmowy zwiastun spektaklu „Świat WOW!” pokazuje krótkie, dynamicznie zmieniające się fragmenty przedstawienia. W spektaklu występują dwie postaci, ubrane tak samo: mają białe sukienki i białe peruki z prostymi włosami. Scena jest pusta, wyłożona białą wykładziną i otoczona białą kotarą. Stoi na niej wielki ekran, a obok niego wisi duża srebrna misa.
„Świat WOW!” to spektakl, który wykorzystuje konwencję teatru cieni. To znaczy, że występują w nim zarówno aktorki w planie żywym, jak i cienie. Kiedy w teatrze aktor wsuwa np. wycięty kształt, dłoń lub całą sylwetkę w snop światła, blokuje jego przebieg. Na ekranie powstaje wtedy ciemny kształt, który odpowiada temu, co znajduje się między lampą a materiałem. Dlatego w naszym opisie będziemy czasem używać określeń „cieniowa ręka”, „cieniowa sylwetka”. Odległość lub kąt padania światła na przedmiot lub postać w teatrze cieni, może zmienić jej wielkość. Na przykład dłoń podświetlona z daleka może być na ekranie większa, niż cała sylwetka, podświetlona z mniejszej odległości.
W przedstawieniu latarki pojawiają się nie tylko w postaci rekwizytów, ale służą tworzeniu obrazów na ekranie.
Zza ekranu wyłania się Pierwsza.
Napis: Świat WOW!
Twarz Pierwszej odcina się od otaczającej ją bieli. Pierwsza przygląda się czemuś z zaciekawieniem.
Po ekranie biegają kolorowe kółka światła.
Napis: Piotr Soroka, reżyseria, scenariusz, choreografia
Druga z zaciekawieniem patrzy na coś na scenie.
Po ekranie przesuwają się kolorowe odblaski: niebieski i czerwony. Wyglądają jak dwie falujące płaszczyzny, które się przenikają.
Kobiety idą ostrożnie przed siebie. Widać, że są zaciekawione.    
Napis: Alicja Pietrucka, reżyseria światła
Kobiety stoją jedna za drugą. Unoszą jednocześnie dłonie – jak w balecie. Powoli dotykają palcami głów i patrzą w górę.
Kobiety klęczą obok siebie i trzymają ręce na głowach. Mocne światło z tyłu tworzy na podłodze dwa jasne kręgi. W ich środku widać cienie kobiet.
Napis: Adam Królikowski, scenografia
Kobiety klęczą na podłodze. Przed nimi leży małe białe pudełko. Druga ostrożnie puka w wieczko. Pierwsza wygląda na lekko zaniepokojoną.
Napis: Michał Lis, muzyka
Pierwsza świeci mocną latarką w plecy Drugiej. Przesuwa światło z góry na dół. Na białej, pofalowanej kotarze pojawia się ogromny cień, który rośnie i rośnie.
Światło robi się niebieskie. Pierwsza chodzi ostrożnie po scenie z latarką, jakby czegoś szukała.
Pierwsza klęczy pod ekranem. Trzyma przy piersi świecącą latarkę. Światło przenika przez jej palce i jest czerwone jak serce. Nad głową Pierwszej unosi się czerwony, świetlisty krążek.
Napis: Obsada: Aneta Głuch-Klucznik, Aleksandra Mazoń
Pierwsza śmieje się radośnie. Za jej głową wirują czerwone światełka. Pierwsza próbuje złapać jedno z nich. Czerwony okrąg ląduje na jej dłoni i rośnie.
Czerwony okrąg rośnie i zajmuje pół ekranu. W środku pojawia się ogromny cień Drugiej. Druga wyciąga rękę przed siebie.
Kobiety pochylają się nad srebrnym pudłem. Pierwsza ostrożnie puka w pudło.
Na ekranie wielki cień dłoni z wyciągniętym palcem. Druga próbuje dotknąć cienia.
Druga stoi przed ekranem. Dwie ogromne cieniowe dłonie łaskoczą ją.
Pierwsza rzuca na ekran cień swoich splecionych dłoni. Cień wygląda jak ptak machający skrzydłami.
Druga skrada się przy ekranie. Za jej plecami pojawia się wielka, cieniowa dłoń. Cieniowy palec delikatnie puka Drugą w plecy. Druga odwraca się zaskoczona.
Pierwsza siedzi na podłodze. Światło jest przygaszone. Jedyny reflektor świeci od tyłu i rozświetla jej włosy, które zmieniają się w świetlistą mgłę.
Druga stoi przy ekranie, traci równowagę. Pojawia się wielka cieniowa ręka, która podtrzymuje ją, żeby nie upadła.
Kobiety zdejmują srebrną misę i zaglądają do niej z zaciekawieniem.
Scenę zalewa niebieska poświata. Kobiety klęczą za misą, a na jej powierzchni widać ich twarze. Misa jest rodzajem lustra, które przepuszcza światło i odbija obrazy. Takie lustro nazywa się lustrem weneckim.
Ekran świeci czerwonym światłem. Na nim cień ręki i dwa świetlne okręgi. Potem tło robi się fioletowe, a na ekranie pojawiają się niebieskie i czerwone koła światła.
Tło ekranu jest niebieskie. Po ekranie porusza się różowa, pofalowana płaszczyzna, podobna do wysokich chmur o zachodzie słońca. W chmurach widać cienie kobiet.
Cała scena, kotary, ekran i twarze kobiet pokrywają kolorowe światełka. Światełka rytmicznie falują, a kobiety rozpływają się w świetle.
Napis: Wrocławski Teatr Lalek. Logotyp: wpisane w okrąg, stylizowane litery WTL.

Tekst audiodeskrypcji: Robert Maniak