Filmowy zwiastun spektaklu „Dżungla” pokazuje krótkie, dynamicznie zmieniające się fragmenty przedstawienia. W spektaklu występują trzy kobiety. Mają luźne, beżowe spodnie i koszule. Na twarzach mają namalowane kolorowe kreski, które przypominają znaki rytualne. Scena jest okrągła. Otaczają ją stylizowane liany. Na podłodze leżą poduszki w kształcie liści. Z tyłu scenę zamyka horyzont ze sklejki, wycięty w fantazyjne roślinne wzory. W przedstawieniu występują również lalki zwierząt, żyjących w dżungli: tukan, mrówkojad, leniwiec, motyle i żaby. W spektaklu pojawia się też światło UV. Dzięki niemu na scenie widać dodatkowe kolory, faktury i kontrasty, niewidoczne w zwykłym świetle.
Napis: Dżungla
Trzy kobiety siedzą na okrągłym podeście na środku sceny. Dwie z nich czeszą trzecią. Trzecia kobieta siedzi w pozie medytacyjnej.
Kobiety malują sobie nawzajem kolorowe kreski na twarzach.
Napis: Alicja Morawska-Rubczak – reżyseria
Kobieta animuje, czyli ożywia, tukana. Tukan kłapie dziobem.
Kobiety pochylają głowy ku sobie.
Napis: Barbara Małecka – scenografia
Nad sceną przesuwa się leniwiec. Kobiety tańczą.
Napis: Wacław Zimpel – muzyka
Trzy kobiety animują mrówkojada. Mrówkojad tańczy i potrząsa futrem.
Napis: obsada Anna Bajer, Agata Cejba gościnnie, Irmina Praszyńska
Tukan podchodzi do dzieci siedzących wokół sceny. Zza podestu wypada kokos. Tukan próbuje go rozbić.
Scenę wypełnia ciemne, niebieskie światło. Kobiety stoją jedna za drugą. Każda trzyma pęk drucików zakończonych białymi, papierowymi motylami. W tym świetle motyle świecą mocną bielą. Świecą też kreski na twarzach kobiet.
Motyle fruwają nad głowami widzów.
Kobieta zdejmuje leniwca z liany. Druga kobieta leży na plecach i unosi stopy. Kobieta układa leniwca na stopach leżącej – jak w kołysce. Leniwiec powoli się buja.
Kobiety siedzą w półmroku wokół podestu. Na środku podestu stoi jasno oświetlona misa. Z góry do misy sypie się cienka strużka piasku.
Mrówkojad podchodzi do widzów. Dotyka długim nosem dzieci i rodziców.
W półmroku kobiety podchodzą do podestu. Misa na podeście jest wypełniona czerwonym światłem.
Scenę wypełnia ciemne, niebieskie światło. Kobiety trzymają w dłoniach małe, białe, świecące kulki. Podchodzą do widzów i machają rękami na pożegnanie. Nad widownią widać świetliki.
Świetliki tańczą wśród lian. Dzieci próbują łapać fruwające światełka.
Napis: Wrocławski Teatr Lalek. Logotyp: wpisane w okrąg stylizowane litery WTL. 

Tekst audiodeskrypcji: Robert Maniak